✨ ترانه: «ماه و پرنده و من»
بند اول:
ماه از صدايِ من دزدید، یه آهِ بیصدا ✨
پرندهها خوابیدن، ولی تو بیداری هنوز ❤️
دستات نوازشِ شب بود، به شب پُر از دعا،
چشمت طلوعِ خاموشِ هزاران پنجرهس…
(تحریرهای نرم روی «آه» و «خاموش»)
بند دوم:
باد از کنارِ موهات گذشت و گم شد تو خیال،
عطرِ حضورِ تو پیچید میانِ هر سؤال. ❤️
من ماندم و سکوتِ چراغِ بینفس،
که هر نفس اسمِ تو رو تکرار میکرد بیوصال…
(تحریر چرخان روی «وصال»)
کورس (اوج):
تو ماهی و من شبِ بیقرار، ✨
پرندهم رویِ بالِ انتظار. ❤️
صدامو بشنو از دلِ مه،
که هنوزم عاشقتَم… ای ستارهی بیپناه…
(تحریر طولانی روی «بیپناه»، کشش آوایی «آآآه»)
بند سوم:
اشکم نشسته رو شونهی نسیمِ غمزده، ❤️
وقتی که یادِ تو میاد، دل واسه پرواز میزنه.
میپیچه اسمِ تو تویِ برگایِ نسترن،
میریزه روی شونههام به رنگِ عاشقِ نسترن✨
(جا برای ویبرهی تحریر روی “میزنه” و “نسترن”)
فینال کورس (پایان طلایی):
تو ماهی، من شب، اون پرندهی بیپرَم، ❤️
میخونم از یادِ تو تا آخرِ عمر، تا سحرَم.
سکوت بیدار میمونه از تکرارِ دلتنگی، ✨
و ماه هنوز صدا میزنه… پرندهی من، بیا…
(پایان با تحریر آرام و خاموش بر واژهی «بیا» و محو شدن در نت تاریکِ Viola)
