🌙 ترانه: «پرندهی شبِ من»
بند اول:
رفتی و شب دوباره شکفت ✨ ، از غمِ بیتو مثلِ مِه…
ماه از دلِ آینه، افتاد رویِ شعلهی دلِ من ❤️
چشمات هنوز تویِ باد، میپیچه مثلِ آوازِ اقاقیا،
دل، بیقرارِ پروازه، اما بالش از تو جدا.
(تحریر نرم روی «مه» و «دلِ من»، کشش «آآآ…زِ یاس»)
بند دوم:
روشن شد از یادِ تو، قطرههای شبنمِ صبح،
اما نفس تویِ شب، جا مونده مثلِ رویا ✨
باد از شبی سرد گذشت، گم شد میانِ آهِ من،
و من، هنوزم میخوامت… تا آخرِ دنیا ❤️
(تحریر و ویبرهی لطیف روی «آهِ من» و کشش ریتمیک روی واژهی «دنیا»)
کورس (اوج ترانه):
پرندهی شبِ من، برگرد از خوابِ آفتاب، ❤️
دلتنگیهام نمیگذره، جز با لبخندِ تو بر آب ✨
تو ماهی، من موجم، من بیپناهِ ساحلم،
بیتو، دلم میشکنه، میریزه مثلِ پر شب…
(اوج تحریر روی «قاب» و درخشش صوتی روی «ساحلم»)
میانبند:
اشکم نشسته رویِ شونهی رؤیا ❤️
صدای تو، میرقصه هنوز میونِ رویاهام… ✨
هر پرندهای که میپره، میگه تو نمیری از دلم،
تو ریشهی مهری، که درونِ نفسِ منی…
(تحریر چرخان روی «رقصه هنوز» و ویبره روی «دلم»)
کورس نهایی (تحریر پایانی):
برگرد به من… ای ماهِ بیقرارِ من ❤️
بیتو، غزلهام مونده به غربتِ شبِ بیسحر… ✨
من، پرندهی بیپناهِ عشقِ توام،
تا آخرِ عمر میخونم، از دل، ای نفسِ من… ❤️
(پایان با تحریر طولانی و خاموش شدن نت بر واژهی «من»)
